اجزاء تشکیل دهنده جهان؟

1- ستارگان
2- سحابی ها
3- سیارات
4- سیارک ها
5- اقمار
6- ستاره های دنباله دار
7- شهابوارها

ستارگان:

ستاره ها گوی های بزرگی از گاز بسیار گرم اند که به واسطه نورشان می درخشند. دمای آنها در سطح، هزاران درجه و در داخل، بسیار بیشتر است. ستارها در فضا حرکت می کنند، اما حرکت آنها به آسانی مشهود نیست. حتی در هزار سال نیز حرکت قابل ملاحظه ای در آنها مشهود نمی افتد. نقش و الگوی آنها در حال حاضر کم و بیش دقیقا همان است که هزار سال پیش بود. این ثبات، پیامد فاصله عظیمی است که میان ما و آنها وجود دارد. این ثبات ظاهری مکان ستاره ها موجب شده است که نام متداول ” #ثوابت ” به آنها اطلاق شود.

 

سحابی ها:

سحابی ، ابر وسیعی متشکل از غبار و گاز است. گازهایی که آن را تشکیل می دهند بسیار رقیق و در دمایی کم اند. سحابی ها به علت نور خود نمی تابند بلکه بر اثر نور ستارگان مجاور قابل رویت اند. در صورتی که به این ترتیب مرئی شده باشند، به ستاره ای محو و ابری می مانند. سحابی های دیگر، تاریک اند و مانع نور ستارگانی می شوند که پشت آنها قرار دارند.

سیارات :

سیارات اجرام تقریبا کروی جامد و بزرگی هستند که به دور خورشید می گردند. همه سیارات نسبتا سرد اند و بازتاب نور خورشید آن ها را مرئی می کند.ولی سه سیاره را فقط به کمک تلسکوپ می توان مشاهده کرد. در نظر اول، سیارات هم مانند انبوه ستاره هایی اند که در آسمان می درخشند، ولی یک ناظر می تواند به کمک یکی از مشخصات زیرین، سیاره را تشخیص دهد:
آ. سیارات با نوری پایدار می درخشند، در حالی که در مورد ستاره ها چنین نیست.(ستاره ها چشمک می زنند)
ب.سیارات آسمان را سیر می کنند. سیاره ای که زمانی نزدیک ستاره ای بوده ممکن است بعدا در نزدیکی ستاره ای دیگر مشاهده شود.
پ.سیارات در تلسکوپ، به صورت قرص ها ی کوچک نورانی اند. اما ستاره ها حتی با بزرگ ترین تلسکوپ ها موجود هم فقط به صورت نقاط نورانی به نظر می رسند.
ت. سیارات را فقط می توان در نوار باریکی در آسمان دید. (دایره البروج)

سیارک ها

سیارک ها اجرام جامد کوچکی با شکل های نامنظم اند که مانند سیارات به دور خورشید می گردند و تفاوت عمده آن ها با سیارات در اندازه آن ها است. سرس بزرگ ترین سیارک، قطری برابر با 800 کیلومتر دارد، اما قطر بسیاری از آن ها فقط حدود سه کیلومتر است. روج)

ستاره های دنباله دار (ذوذنب):

ستاره ها ی دنباله دار یا دنباله دار ها اجرامی آسمانی با شکل منحصر به فرد و اندازه بزرگ اند که گهگاه ظاهر می شوند. یک ستاره دنباله دار نمونه تشکیل شده است که یک کره نورانی یا راس که به استوانه ای رقیق و دراز به نام دنباله (ذنب) متصل است. دنباله دار که به چشم برهنه چون ماه، بی حرکت به نظر می آید، در واقع با سرعت صدها کیلومتر در ثانیه حرکت می کند.

شهابوارها:

شهابوارها معمولا اجسام جامد ریزی (به اندازه ته سنجاق) اند که در فضا حرکت می کنند. گهگاه گروهی از شهابوارها جذب زمین شده به دام جو زمین می افتند. گرمایی که در این برخورد ایجاد می شود جسم را می سوزاند؛ غبار حاصل از این سوختن به زمین سقوط می کند. در موارد نادر شهابوارهای بزرگتر، قبل از آن که کاملا بسوزند، به سطح زمین می رسند. پدیده نوری ای که از ورود شهابوار به جو زمین نتیجه می شود شخانه یا تیر شهاب نامیده می شود.